ಅವಳಿಗೆ ನಿಯಮ, ಅವನಿಗೆ ವಿನಾಯಿತಿಯಾ?

ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ನೀಡುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕೆಂದಲ್ಲ. ಅವರ ಸುರಕ್ಷತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿ ವಹಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ, ಗಂಡುಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಕಲಿಸಬೇಕು. ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಹೇಗೆ ಬದುಕಬೇಕು ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಅವರ ಬದುಕನ್ನು ಗೌರವಿಸುವ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಗಂಡುಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಸಬೇಕು. ನಮ್ಮ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಎಷ್ಟು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಬದುಕುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದಕ್ಕಿಂತ, ನಮ್ಮ ಗಂಡುಮಕ್ಕಳು ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಎಷ್ಟು ಗೌರವಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದು ಸಮಾಜದ ಪ್ರಗತಿಯನ್ನು ಅಳೆಯುವ ಮಾನದಂಡವಾಗಬೇಕು –ರುಕ್ಮಿಣಿ ನಾಗಣ್ಣವರ, ಬರಹಗಾರ್ತಿ.

ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ನಮಗೆ ಹೇಳಲು ಹತ್ತಾರು ಎಚ್ಚರಿಕೆಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಬೇಗ ಮನೆಗೆ ಬಾ, ಯಾರನ್ನೂ ನಂಬಬೇಡ, ಒಬ್ಬಳೇ ಹೋಗಬೇಡ, ಅಪರಿಚಿತರ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡಬೇಡ. ಬಟ್ಟೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಹಾಕಿಕೋ, ಜೋರಾಗಿ ನಗಬೇಡ, ರಾತ್ರಿ ಹೊರಗೆ ಹೋಗಬೇಡ… ಹೀಗೆ ಪಟ್ಟಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಲೇ ಹೋಗುತ್ತದೆ.

ಆದರೆ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ. ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಕೊಡುವ ನಾವು, ಗಂಡುಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಏನು ಕಲಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ? ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದು, ಆಕೆಯ ಒಪ್ಪಿಗೆಯ ಮಹತ್ವ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಆಕೆ ಬೇಡ ಎಂದಾಗ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯುವುದು, ತನ್ನ ಆಸೆಗಿಂತ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ದೊಡ್ಡದು ಎಂಬುದನ್ನು ಎಷ್ಟು ಬಾರಿ ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ?

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಬಿಹಾರದ ಜಮುಯಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಘಟನೆ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕಲಕುತ್ತದೆ. ವರದಿಗಳ ಪ್ರಕಾರ, ಕೋಚಿಂಗ್ ಮುಗಿಸಿ ಹಿಂದಿರುಗುತ್ತಿದ್ದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿ ಮತ್ತು ಆಕೆಯ ಜೊತೆಗಿದ್ದ ಹುಡುಗನನ್ನು ಕೆಲವರು ತಡೆದು ಹಲ್ಲೆ ನಡೆಸಿದ್ದಾರೆ. ಹುಡುಗಿಯ ಮೇಲೆ ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯ ಎಸಗಲು ಮುಂದಾದಾಗ ಆಕೆಯ ಜೊತೆಗಿದ್ದ ಹುಡುಗ ಮಧ್ಯಪ್ರವೇಶಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಇಂತಹ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಓದಿದಾಗ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಸುರಕ್ಷತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಗಂಡುಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನಾವು ಯಾವ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಯೋಚಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ದೆಹಲಿಯ ಆಸ್ಥಾ ಕುಂಜ್ ಪಾರ್ಕ್‌ನಲ್ಲಿ ಅಪ್ರಾಪ್ತ ಬಾಲಕಿಯ ಮೇಲೆ ಸಾಮೂಹಿಕ ಅತ್ಯಾಚಾರ ನಡೆದಿರುವ ಆರೋಪದ ವರದಿಗಳೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಆತಂಕಕ್ಕೀಡುಮಾಡುತ್ತವೆ. ಇವು ಯಾವುದೋ ದೂರದ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಘಟನೆಗಳಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿನ ಸಮಾಜದಲ್ಲೇ ನಡೆಯುವ ಸಂಗತಿಗಳು. ಇಂತಹ ಘಟನೆಗಳು ನಡೆದಾಗ ಕೆಲವು ದಿನ ಆಕ್ರೋಶ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತದೆ. ಆರೋಪಿಗಳ ಬಂಧನಕ್ಕೆ ಒತ್ತಾಯಿಸುತ್ತೇವೆ. ಕಠಿಣ ಶಿಕ್ಷೆ ಕೊಡಬೇಕೆಂದು ಹೇಳುತ್ತೇವೆ. ಆಮೇಲೆ ಮತ್ತೊಂದು ಘಟನೆ ನಡೆಯುವವರೆಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಮರೆತುಹೋಗುತ್ತದೆ.

ಆದರೆ ನಾವು ಕೇಳಬೇಕಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಅಲ್ಲಿಗೇ ಮುಗಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆ ಇಂತಹ ದೌರ್ಜನ್ಯಗಳು ನಡೆಯಲು ಕಾರಣವಾಗುವ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಎಲ್ಲಿಂದ ಬರುತ್ತದೆ? ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಹೆಣ್ಣಿನ ಮೇಲೆ ಅಧಿಕಾರ ಚಲಾಯಿಸುವ ಹಕ್ಕಿದೆ ಎಂದು ಅನ್ನಿಸುವುದು ಹೇಗೆ? ಆಕೆ ನಿರಾಕರಿಸಿದರೆ ಅವಳನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಬಹುದು, ಹಿಂಬಾಲಿಸಬಹುದು, ಬೆದರಿಸಬಹುದು ಅಥವಾ ಬಲವಂತಪಡಿಸಬಹುದು ಎಂದು ಆತ ಭಾವಿಸುವುದರ ಹಿಂದೆ ಏನಿದೆ?

ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಬಟ್ಟೆ, ಓಡಾಟ, ಸ್ನೇಹ, ಪ್ರೀತಿ ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದರಿಂದ ಈ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಪರಿಹಾರ ಸಿಗುತ್ತದೆಯೇ? ಹುಡುಗಿ ಯಾವ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಿದ್ದಳು, ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಹೊರಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಳು, ಯಾರ ಜೊತೆಗಿದ್ದಳು ಎಂದು ಕೇಳುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಆಕೆಯ ಮೇಲೆ ದೌರ್ಜನ್ಯ ಎಸಗಿದವನು ಹಾಗೆ ಮಾಡಲು ಹೇಗೆ ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಿದ ಎಂದು ಕೇಳಬೇಕಲ್ಲವೇ?

ಒಂದು ಹುಡುಗಿ ತನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸುವುದು, ಸ್ನೇಹಿತರ ಜೊತೆ ಹೊರಗೆ ಹೋಗುವುದು, ಪ್ರೀತಿಸುವುದು, ತನ್ನ ಬದುಕಿನ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ತಾನೇ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಇವೆಲ್ಲವೂ ಆಕೆಯ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಭಾಗ. ಇದರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪೇನಿದೆ? ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಸಮಾಜ, ಹೆಣ್ಣಿನ ಒಪ್ಪಿಗೆಯಿಲ್ಲದೆ ಆಕೆಯ ದೇಹವನ್ನು ಮುಟ್ಟುವವನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವಾಗ ಮಾತ್ರ ಏಕೆ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯುತ್ತದೆ?

ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳನ್ನು ಜಾಗರೂಕರಾಗಿ ಬೆಳೆಸಬೇಕು ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಜಾಗರೂಕತೆಯ ಹೊಣೆಯನ್ನೆಲ್ಲ ಅವರ ಮೇಲೆಯೇ ಹಾಕುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ. ಅಪರಾಧ ಮಾಡುವವರನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸದೆ, ಅಪರಾಧಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಬಹುದಾದವರ ಬದುಕನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದು ಸುಲಭದ ದಾರಿ. ಆದರೆ ಅದು ನ್ಯಾಯದ ದಾರಿಯಲ್ಲ.

ಈ ಮನಸ್ಥಿತಿಯ ಬೇರುಗಳು ನಮ್ಮ ಮನೆಗಳಲ್ಲೇ ಇರಬಹುದು. ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೇ ಹುಡುಗರಿಗೆ ಮತ್ತು ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತೇವೆ. ಹುಡುಗ ಅತ್ತರೆ ಅಳಬೇಡ, ಗಂಡಸಾಗಿ ಧೈರ್ಯವಾಗಿರು ಎನ್ನುತ್ತೇವೆ. ಹುಡುಗಿಯರು ಜೋರಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದರೆ, ತಿರುಗಾಡಿದರೆ, ತಮಗೆ ಬೇಕಾದದ್ದನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳುತ್ತೇವೆ. ಹುಡುಗರು ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ವಯಸ್ಸಿನ ತಪ್ಪು ಎಂದು ಸುಲಭವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಹುಡುಗಿಯರ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಮಾತ್ರ ಅವರ ನಡತೆ, ಸಂಸ್ಕಾರ, ಕುಟುಂಬದ ಗೌರವ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಎಳೆದು ತರುತ್ತೇವೆ.

ಮಕ್ಕಳು ನಾವು ಹೇಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ನಾವು ಮಾಡುವುದನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಗಮನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವ ತಂದೆ ತಾಯಿ ಪರಸ್ಪರ ಹೇಗೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಮಹಿಳೆಯರ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ, ಮನೆಯ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದರಿಂದಲೇ ಮಕ್ಕಳು ಬಹಳಷ್ಟು ಕಲಿಯುತ್ತಾರೆ. ತಂದೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವ ಮಹಿಳೆಯನ್ನು ಗೌರವಿಸದೆ, ಆಕೆಯ ಮಾತಿಗೆ ಬೆಲೆ ಕೊಡದೆ ಇದ್ದರೆ, ಮಗನಿಗೆ ಗೌರವದ ಪಾಠವನ್ನು ಕೇವಲ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದರಿಂದ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ?

ಗಂಡುಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಗೌರವಿಸು ಎಂದು ಹೇಳುವುದಷ್ಟೇ ಸಾಲದು. ಆಕೆ ನಿನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಒಪ್ಪಲೇಬೇಕೆಂಬ ನಿಯಮವಿಲ್ಲ, ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲೇಬೇಕೆಂಬ ಕಡ್ಡಾಯವಿಲ್ಲ, ನಿನ್ನ ಆಸೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಬದುಕಬೇಕೆಂಬ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯೂ ಆಕೆಯ ಮೇಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಕಲಿಸಬೇಕು. ನಿರಾಕರಣೆಯನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಒಂದು ಗುಣ. ತನ್ನ ಆಸೆ ಈಡೇರಲಿಲ್ಲವೆಂದು ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ನೋವು ಕೊಡುವ ಹಕ್ಕು ಯಾರಿಗೂ ಇಲ್ಲ.

ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಈ ಕುರಿತು ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವ ವಾತಾವರಣ ಬೇಕು. ಲೈಂಗಿಕ ಶಿಕ್ಷಣ ಎಂದರೆ ದೇಹದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾಹಿತಿ ನೀಡುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ಒಪ್ಪಿಗೆ, ವೈಯಕ್ತಿಕ ಗಡಿ, ಪರಸ್ಪರ ಗೌರವ, ಸಮಾನತೆ ಮತ್ತು ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತಿಳಿಸಬೇಕು. ಸ್ನೇಹಿತರ ನಡುವೆ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳನ್ನು ಅವಮಾನಿಸುವ ಮಾತುಗಳು ಬಂದಾಗ ಅದನ್ನು ತಮಾಷೆ ಎಂದು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಬಾರದು. ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಮತ್ತು ಸಿನಿಮಾಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಂಬಾಲಿಸುವುದನ್ನು ಪ್ರೀತಿ ಎಂದೂ, ನಿರಾಕರಣೆಯ ನಂತರವೂ ಕಾಡುವುದನ್ನು ಪ್ರೇಮದ ಹಠ ಎಂದೂ ತೋರಿಸುವ ಸಂದರ್ಭಗಳನ್ನೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸಬೇಕು.

ಇದರ ಜೊತೆಗೆ, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸ್ಥಳಗಳು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿರುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸರ್ಕಾರ ಮತ್ತು ಆಡಳಿತದ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ. ರಸ್ತೆಗಳು ಮತ್ತು ಉದ್ಯಾನಗಳಲ್ಲಿ ಸಮರ್ಪಕ ಬೆಳಕಿರಬೇಕು. ಅಗತ್ಯವಿರುವ ಕಡೆ ಸಿಸಿಟಿವಿ ಕ್ಯಾಮೆರಾಗಳು ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಬೇಕು. ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಾರಿಗೆ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿರಬೇಕು. ದೂರು ನೀಡಲು ಬರುವ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಅನುಮಾನದಿಂದ ನೋಡದೆ, ಅವರ ಮಾತನ್ನು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಕೇಳಬೇಕು. ದೂರು ದಾಖಲಿಸುವುದರಿಂದ ಹಿಡಿದು ತನಿಖೆ ಮತ್ತು ನ್ಯಾಯ ದೊರೆಯುವವರೆಗೆ ಸಂತ್ರಸ್ತರಿಗೆ ಅಗತ್ಯವಾದ ಬೆಂಬಲ ಸಿಗಬೇಕು.

ದೆಹಲಿಯ ಉದ್ಯಾನಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಸಿಟಿವಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮತ್ತು ಬೆಳಕಿನ ಕೊರತೆ ಕುರಿತು ಬಂದಿರುವ ವರದಿಗಳು ಮೂಲಸೌಕರ್ಯದ ಸ್ಥಿತಿಯ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಗಂಭೀರ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಎತ್ತುತ್ತವೆ. ಕೇವಲ ಘಟನೆ ನಡೆದ ನಂತರ ಪರಿಶೀಲನೆ ನಡೆಸುವುದರಿಂದ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ. ಇಂತಹ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು ಮೊದಲಿನಿಂದಲೇ ಸರಿಯಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿವೆಯೇ ಎಂಬುದನ್ನು ಆಡಳಿತ ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಕಾನೂನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಅನ್ವಯವಾಗಬೇಕು. ಆರೋಪಗಳ ತನಿಖೆ ನಿಷ್ಪಕ್ಷಪಾತವಾಗಿ ನಡೆಯಬೇಕು. ಸಂತ್ರಸ್ತೆಯನ್ನೇ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿ ನೋಯಿಸುವ ಬದಲು, ಆಕೆಗೆ ನ್ಯಾಯ ಸಿಗುವಂತೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕು.

ದೌರ್ಜನ್ಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದವರನ್ನು ಸಮಾಜವೂ ಬೆಂಬಲಿಸಬೇಕು. ಅವರ ಬಟ್ಟೆ, ನಡೆ, ಸ್ನೇಹ, ಹಿಂದಿನ ಬದುಕನ್ನು ಕೆದಕಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದರಿಂದ ಅವರ ನೋವು ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ. ಅವರ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳುವುದು, ಅವರಿಗೆ ಬೆಂಬಲವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವುದು ಮುಖ್ಯ. ಒಂದು ಹುಡುಗಿ ತನಗಾದ ಅನ್ಯಾಯವನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೆದರದ ವಾತಾವರಣ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಬೇಕು. ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದವರನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಧೈರ್ಯ ಸಮಾಜಕ್ಕಿರಬೇಕು.

ನಾವು ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಒಳ್ಳೆಯ ಅಂಕ ಗಳಿಸುವಂತೆ, ಒಳ್ಳೆಯ ಉದ್ಯೋಗ ಪಡೆಯುವಂತೆ, ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗುವಂತೆ ಬೆಳೆಸಲು ಸಾಕಷ್ಟು ಶ್ರಮಿಸುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಅವರು ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಜೊತೆ ಹೇಗೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ, ತಮ್ಮ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಹೇಗೆ ಬಳಸುತ್ತಾರೆ, ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ನಿರಾಕರಣೆಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಅಷ್ಟೇ ಕಾಳಜಿ ವಹಿಸುತ್ತೇವೆಯೇ?

ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗ ಒಳ್ಳೆಯ ಮಗನಾಗಿರುವುದು, ಒಳ್ಳೆಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಾಗಿರುವುದು ಅಥವಾ ಒಳ್ಳೆಯ ಉದ್ಯೋಗ ಪಡೆಯುವುದು ಮಾತ್ರ ಅವನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಲ್ಲ. ತನ್ನ ಸುತ್ತಲಿನ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಭಯವಿಲ್ಲದೆ ಬದುಕಲು ಅವಕಾಶ ಕೊಡುವವನೂ, ಅವರ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಗೌರವಿಸುವವನೂ ಆಗಿರಬೇಕು.

ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ನೀಡುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕೆಂದಲ್ಲ. ಅವರ ಸುರಕ್ಷತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿ ವಹಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ, ಗಂಡುಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಕಲಿಸಬೇಕು. ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಹೇಗೆ ಬದುಕಬೇಕು ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಅವರ ಬದುಕನ್ನು ಗೌರವಿಸುವ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಗಂಡುಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಸಬೇಕು.

ನಮ್ಮ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಎಷ್ಟು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಬದುಕುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದಕ್ಕಿಂತ, ನಮ್ಮ ಗಂಡುಮಕ್ಕಳು ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಎಷ್ಟು ಗೌರವಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದು ಸಮಾಜದ ಪ್ರಗತಿಯನ್ನು ಅಳೆಯುವ ಮಾನದಂಡವಾಗಬೇಕು.

ರುಕ್ಮಿಣಿ ನಾಗಣ್ಣವರ

ಇವರು ಬೆಳಗಾವಿ ಜಿಲ್ಲೆಯ ರಾಮದುರ್ಗ ತಾಲೂಕಿನ ತೋರಣಗಟ್ಟಿಯವರು. ಕವಯಿತ್ರಿ, ಬರಹಗಾರ್ತಿ. ಪ್ರಸ್ತುತ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಸರ್ಕಾರೇತರ ಸಂಸ್ಥೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಇದನ್ನೂ ಓದಿ- ದೇಹ ಕಾಣುತ್ತೆ, ದನಿ ಕೇಳಲ್ಲ!