Gen Z ಪ್ರತಿಭಟನೆಗಳ ರಾಜಕೀಯ ತಿರುಚುವಿಕೆ: ವಾಸ್ತವವೇನು?

ಭಾರತದ Gen Z ಹೋರಾಟಗಳನ್ನು ಫ್ರಾನ್ಸ್, ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶ, ಶ್ರೀಲಂಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿ ಅಪಪ್ರಚಾರ ಮಾಡುವುದು ಏಕೆ?

ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಭಯದ ರಾಜಕೀಯವಲ್ಲ; ಭರವಸೆಯ ರಾಜಕೀಯ. ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಹತ್ತಿಕ್ಕುವ ಆಡಳಿತವಲ್ಲ; ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸುವ ಆಡಳಿತ. ಕೆಲವೇ ಉದ್ಯಮಿಗಳ ಸಂಪತ್ತಿನ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಲ್ಲ; ಕೋಟ್ಯಂತರ ಜನರ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಆರ್ಥಿಕ ಸುಧಾರಣೆ – ಸುನಿಲ್ ಕುಮಾರ್ ಎಸ್, ಪಬ್ಲಿಕ್ ಹೆಲ್ತ್ ಇಂಜಿನಿಯರ್.

ಭಾರತದ ಯುವಜನರು ಕೇಳುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ವಿದೇಶಗಳ ಅಶಾಂತಿಯೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಬದಲು, ಅವರ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸುವ ಸಮಯ ಬಂದಿದೆ.

ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸ್ತುತ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ Gen Z ಯುವಜನರ ಹೋರಾಟಗಳನ್ನು ಫ್ರಾನ್ಸ್, ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶ ಮತ್ತು ಶ್ರೀಲಂಕಾದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗಳಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿ, ಭಾರತದಲ್ಲಿಯೂ ಅರಾಜಕತೆ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಲಿದೆ, ಆಡಳಿತ ಬದಲಾವಣೆಯ ಸಂಚು ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ ಎಂಬ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಬಿಂಬಿಸುತ್ತಿವೆ. ಆದರೆ, ಈ ಹೋಲಿಕೆಗಳು ವಾಸ್ತವದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಚಿತ್ರಣವನ್ನು ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ.

ಯುವಜನರು ತಮ್ಮ ಹಕ್ಕುಗಳಿಗಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದನ್ನು ದೇಶದ್ರೋಹವೆಂದಾಗಲಿ, ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವಕ್ಕೆ ಅಪಾಯವೆಂದಾಗಲಿ ಪರಿಗಣಿಸಬಾರದು. ಅದನ್ನು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಆರೋಗ್ಯದ ಸೂಚನೆಯಾಗಿ ನೋಡಬೇಕು.

ಫ್ರಾನ್ಸ್‌ನ ಅಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಭಾರತದ ವಾಸ್ತವ ಏನು?

ಫ್ರಾನ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿನ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗಳು ಮತ್ತು ಅಶಾಂತಿಗೆ ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಒಂದೇ ಅಂಶಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಜೀವನ ವೆಚ್ಚ, ಉದ್ಯೋಗ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಸಮಾನತೆ, ಸರ್ಕಾರದ ನೀತಿಗಳು, ಪಿಂಚಣಿ ಸುಧಾರಣೆಗಳು ಹಾಗೂ ಕೆಲವು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಪೊಲೀಸ್ ಕ್ರಮಗಳು ಮತ್ತು ವಲಸೆ ಸಂಬಂಧಿತ ಉದ್ವಿಗ್ನತೆಗಳು ಪ್ರಮುಖ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸಿವೆ. ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಸಮಸ್ಯೆಗಳೂ ಕೆಲವು ಪ್ರತಿಭಟನೆಗಳ ಭಾಗವಾಗಿವೆ.

ಭಾರತದಲ್ಲಿಯೂ ನಿರುದ್ಯೋಗ, ಬೆಲೆ ಏರಿಕೆ, ಶಿಕ್ಷಣದ ಗುಣಮಟ್ಟ, ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳ ದುಸ್ಥಿತಿ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಅಸಮಾನತೆಗಳಿವೆ. ಆದರೆ, ಈ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಫ್ರಾನ್ಸ್‌ನಂತೆಯೇ ಅದೇ ರೀತಿಯ ಅಶಾಂತಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತವೆ ಎಂದು ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಭಾರತದ ಸಂವಿಧಾನ, ಮೂಲಭೂತ ಹಕ್ಕುಗಳು, ನ್ಯಾಯಾಂಗ, ಚುನಾವಣೆಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಜನರ ಅಸಮಾಧಾನವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲು ಕಾನೂನುಬದ್ಧ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತವೆ. ಅನುಚ್ಛೇದ 14ರ ಸಮಾನತೆಯ ಹಕ್ಕು, ಅನುಚ್ಛೇದ 19ರ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿಯುತ ಸಭೆಯ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹಾಗೂ ಅನುಚ್ಛೇದ 21ರ ಜೀವಿಸುವ ಮತ್ತು ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ರಕ್ಷಣೆ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಪ್ರಮುಖ ಆಧಾರಗಳಾಗಿವೆ.

ಇದರರ್ಥ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಅಶಾಂತಿ ಉಂಟಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದಲ್ಲ. ಜನರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಸರ್ಕಾರ ಸ್ಪಂದಿಸದಿದ್ದಾಗ ಅಸಮಾಧಾನ ತೀವ್ರಗೊಳ್ಳಬಹುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಸರ್ಕಾರದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಜನರ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಹತ್ತಿಕ್ಕುವುದಲ್ಲ; ಅವರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಪರಿಹಾರ ನೀಡುವುದಾಗಿದೆ.

ಕಲ್ಯಾಣ ಯೋಜನೆಗಳು ಜನರಿಗೆ ಸುರಕ್ಷಾ ಜಾಲ ಒದಗಿಸಿವೆ

ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಬಡವರು ಮತ್ತು ಗ್ರಾಮೀಣ ಜನರ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಕೆಲವು ಪ್ರಮುಖ ಕಲ್ಯಾಣ ಯೋಜನೆಗಳು ಬೆಂಬಲ ನೀಡಿವೆ.

ಮಹಾತ್ಮ ಗಾಂಧಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಗ್ರಾಮೀಣ ಉದ್ಯೋಗ ಖಾತರಿ ಕಾಯ್ದೆ (MGNREGA): ಗ್ರಾಮೀಣ ಕುಟುಂಬಗಳಿಗೆ ಉದ್ಯೋಗದ ಕಾನೂನುಬದ್ಧ ಭರವಸೆ ನೀಡುವ ಯೋಜನೆ.

ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಆಹಾರ ಭದ್ರತಾ ಕಾಯ್ದೆ (NFSA):): ಅರ್ಹ ಕುಟುಂಬಗಳಿಗೆ ಆಹಾರ ಧಾನ್ಯಗಳ ಸೌಲಭ್ಯ.

ಪ್ರಧಾನ ಮಂತ್ರಿ ಗರೀಬ್ ಕಲ್ಯಾಣ್ ಅನ್ನ ಯೋಜನೆ (PMGKAY ) : ಕೋವಿಡ್ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಆರಂಭವಾದ ಉಚಿತ ಆಹಾರ ಧಾನ್ಯ ವಿತರಣೆಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮುಂದುವರಿದು, ಆಹಾರ ಭದ್ರತೆಗೆ ನೆರವಾಗಿದೆ.

ಶಿಕ್ಷಣದ ಹಕ್ಕು ಕಾಯ್ದೆ (RTE)): 6ರಿಂದ 14 ವರ್ಷದ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಉಚಿತ ಮತ್ತು ಕಡ್ಡಾಯ ಶಿಕ್ಷಣದ ಹಕ್ಕು.

ವಸತಿ ಯೋಜನೆಗಳು : ಇಂದಿರಾ ಆವಾಸ್ ಯೋಜನೆಯಂತಹ ಹಿಂದಿನ ಯೋಜನೆಗಳ ನಂತರ ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ ಆವಾಸ್ ಯೋಜನೆ ಜಾರಿಯಲ್ಲಿದೆ.

ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಹಲವು ಯೋಜನೆಗಳು ಹಿಂದಿನ UPA ಸರ್ಕಾರದ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ರೂಪುಗೊಂಡವು ಅಥವಾ ಜಾರಿಗೆ ಬಂದವು; ನಂತರದ NDA ಸರ್ಕಾರದ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರಿದವು, ವಿಸ್ತರಿಸಲ್ಪಟ್ಟವು ಅಥವಾ ಹೊಸ ರೂಪ ಪಡೆದವು.

ಸರ್ಕಾರಗಳು ಬದಲಾಗಬಹುದು. ಆದರೆ ಜನರ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಅಗತ್ಯವಾದ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳ ಸ್ವತ್ತೆಂದು ನೋಡದೆ, ಜನರ ಹಕ್ಕು ಮತ್ತು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ನೀತಿಯ ಭಾಗವಾಗಿ ನೋಡಬೇಕು.

GDP ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದೆ; ಆದರೆ ಉದ್ಯೋಗಗಳು ಎಲ್ಲಿ?

ಭಾರತದ ಆರ್ಥಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಸರ್ಕಾರ ಹೆಮ್ಮೆಪಡುವುದು ಒಂದು ಸಂಗತಿ. ಆ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಿಂದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಸುಧಾರಣೆಯಾಗಿದೆ ಎಂಬುದು ಮತ್ತೊಂದು ಸಂಗತಿ.

ಜಿಡಿಪಿ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಮಾತ್ರದಿಂದ ಜನರ ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅಳೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಉದ್ಯೋಗಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದೆ, ತಲಾ ಆದಾಯ ಎಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದೆ, ಕುಟುಂಬಗಳ ಖರೀದಿ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಸುಧಾರಿಸಿದೆಯೇ ಎಂಬುದೂ ಮುಖ್ಯ.

ದೇಶದ ಜಿಡಿಪಿ ಯನ್ನು ಕೆಲವೇ ಉದ್ಯಮಿಗಳ ಸಂಪತ್ತಿನ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕುವುದಿಲ್ಲ. ಜಿಡಿಪಿ ಎಂದರೆ ದೇಶದೊಳಗೆ ಉತ್ಪಾದನೆಯಾದ ಅಂತಿಮ ಸರಕು ಮತ್ತು ಸೇವೆಗಳ ಒಟ್ಟು ಮೌಲ್ಯ. ಆದರೆ, ಆರ್ಥಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಲಾಭ ಕೆಲವೇ ದೊಡ್ಡ ಕಂಪನಿಗಳು ಮತ್ತು ಶ್ರೀಮಂತರಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಸೀಮಿತವಾದರೆ, ಜಿಡಿಪಿ ಹೆಚ್ಚಿದರೂ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರಿಗೆ ಅದರ ಪ್ರಯೋಜನ ಸಮಾನವಾಗಿ ತಲುಪುವುದಿಲ್ಲ.

ಆದ್ದರಿಂದ ಒಟ್ಟು ಜಿಡಿಪಿ ಜೊತೆಗೆ ತಲಾ ಜಿಡಿಪಿ ನೈಜ ತಲಾ ಆದಾಯ, ಉದ್ಯೋಗದ ಗುಣಮಟ್ಟ, ವೇತನ, ಅಸಮಾನತೆ ಮತ್ತು ಕುಟುಂಬಗಳ ಜೀವನ ವೆಚ್ಚವನ್ನೂ ಗಮನಿಸಬೇಕು.

ಭಾರತದ ಆರ್ಥಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಉದ್ಯೋಗ ಸೃಷ್ಟಿ ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ಜೊತೆಯಾಗದಿರುವುದನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ʼJobless Growthʼ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಭಾರತದ ಆರ್ಥಿಕತೆಯ ಪ್ರಮುಖ ಸವಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು.

ಭಾರತದಲ್ಲಿ ನಿರುದ್ಯೋಗಕ್ಕೆ ಪ್ರಮುಖ ಕಾರಣಗಳು

1. ಉದ್ಯೋಗ ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಉತ್ಪಾದನಾ ವಲಯದ ಸೀಮಿತ ಬೆಳವಣಿಗೆ

ಜವಳಿ, ಉಡುಪು, ಚರ್ಮೋದ್ಯಮ, ಆಹಾರ ಸಂಸ್ಕರಣೆ ಮತ್ತು ಇತರ ಕಾರ್ಮಿಕಾಧಾರಿತ ಕೈಗಾರಿಕೆಗಳು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ವಿಸ್ತರಿಸಿದರೆ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಉದ್ಯೋಗಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ, ಈ ವಲಯಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಅವಕಾಶಗಳಿವೆ.*

2. ಬಂಡವಾಳ ಮತ್ತು ಯಂತ್ರಾಧಾರಿತ ಬೆಳವಣಿಗೆ

ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ಸ್, ಸೆಮಿಕಂಡಕ್ಟರ್, ವಿದ್ಯುತ್ ವಾಹನ ಮತ್ತು ಇತರ ಆಧುನಿಕ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿನ ಹೂಡಿಕೆ ದೇಶಕ್ಕೆ ಅಗತ್ಯ. ಆದರೆ, ಬಂಡವಾಳ ಮತ್ತು ಯಂತ್ರಗಳ ಬಳಕೆಯ ಮೇಲೆ ಹೆಚ್ಚು ಅವಲಂಬಿತವಾದ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಜನರಿಗೆ ಉದ್ಯೋಗ ನೀಡುವ ಕೈಗಾರಿಕೆಗಳನ್ನೂ ಬೆಳೆಸಬೇಕು.

3. ಅನೌಪಚಾರಿಕ ಉದ್ಯೋಗಗಳ ಪ್ರಾಬಲ್ಯ

ಭಾರತದ ಬಹುಪಾಲು ಕಾರ್ಮಿಕರು ಅನೌಪಚಾರಿಕ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರಿಗೆ ಸ್ಥಿರ ವೇತನ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಭದ್ರತೆ, ಆರೋಗ್ಯ ಸೌಲಭ್ಯ ಮತ್ತು ನಿವೃತ್ತಿ ಭದ್ರತೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿರಬಹುದು. ಉದ್ಯೋಗವೆಂದರೆ ಕೇವಲ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಿರುವುದಲ್ಲ; ಗೌರವಯುತ ವೇತನದೊಂದಿಗೆ ಸುರಕ್ಷಿತ ಜೀವನ ನಡೆಸುವ ಅವಕಾಶವೂ ಆಗಬೇಕು.

4. ಶಿಕ್ಷಣ ಮತ್ತು ಉದ್ಯೋಗದ ನಡುವೆ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯ ಕೊರತೆ

ಪದವಿ ಪಡೆದ ಯುವಕರಿಗೂ ಉದ್ಯೋಗ ಸಿಗದಿರುವುದು ಗಂಭೀರ ಸಮಸ್ಯೆ. ಶಿಕ್ಷಣವು ಕೇವಲ ಪ್ರಮಾಣಪತ್ರ ನೀಡುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಾಗದೆ, ಕೌಶಲ, ಸಂಶೋಧನೆ, ತಾಂತ್ರಿಕ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಉದ್ಯಮಶೀಲತೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಬೇಕು. AI ಮತ್ತು ಆಟೊಮೇಷನ್‌ನಿಂದ ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಉದ್ಯೋಗ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಸುಧಾರಿಸಬೇಕು.

5. ಸಣ್ಣ ಮತ್ತು ಮಧ್ಯಮ ಉದ್ಯಮಗಳ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು

MSME (Micro, Small, and Medium Enterprises) ಗಳು ದೇಶದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದ ಉದ್ಯೋಗ ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಹೊಂದಿವೆ. ಆದರೆ ಸಾಲದ ಲಭ್ಯತೆ, ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ, ಮಾರುಕಟ್ಟೆ, ಉತ್ಪಾದನಾ ವೆಚ್ಚ ಮತ್ತು ನಿಯಮಗಳ ಅನುಸರಣೆ ಮುಂತಾದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಅವುಗಳ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗಬಹುದು.

ದೇಶದ ಆರ್ಥಿಕತೆ ಕೆಲವೇ ದೊಡ್ಡ ಉದ್ಯಮಗಳ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಬಾರದು. ಸಾವಿರಾರು ಸಣ್ಣ ಕೈಗಾರಿಕೆಗಳು, ಸ್ಥಳೀಯ ಉತ್ಪಾದನಾ ಘಟಕಗಳು ಮತ್ತು ಸೇವಾ ಉದ್ಯಮಗಳು ಬೆಳೆಯಬೇಕು. ಆಗ ಉದ್ಯೋಗಾವಕಾಶಗಳು ವಿವಿಧ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ ಹರಡುತ್ತವೆ.

ಯುವಜನರ ಹೋರಾಟಗಳನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ

ಭಾರತದ ಯುವಜನರು ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿನ ಅಕ್ರಮಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರೆ, ಶಿಕ್ಷಣ ಸಚಿವರ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ, ಚುನಾವಣಾ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿನ ದೋಷಗಳ ಬಗ್ಗೆ ದಾಖಲೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಆಕ್ಷೇಪ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರೆ ಅಥವಾ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳ ದುಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರೆ, ಅದನ್ನು ಆಡಳಿತ ಬದಲಾವಣೆಯ ಸಂಚು ಎಂದು ಬಿಂಬಿಸುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ‌ .

ಪರೀಕ್ಷಾ ಅಕ್ರಮಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತುವುದು, SIR ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಮತದಾರರ ಹಕ್ಕುಗಳಿಗೆ ಧಕ್ಕೆಯಾಗುತ್ತಿದೆಯೇ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದು, ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಗುಣಮಟ್ಟದ ಶಿಕ್ಷಣ ಒದಗಿಸುವಂತೆ ಒತ್ತಾಯಿಸುವುದು ಇವೆಲ್ಲವೂ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದಲ್ಲಿ ಚರ್ಚಿಸಬೇಕಾದ ವಿಷಯಗಳು.

ರಾಷ್ಟ್ರಧ್ವಜ ಹಿಡಿದು, ಗಾಂಧೀಜಿ ಮತ್ತು ಡಾ. ಬಿ.ಆರ್. ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಅವರ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಸಂವಿಧಾನ ಮತ್ತು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಆಶಯಗಳನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಶಾಂತಿಯುತವಾಗಿ ಪ್ರತಿಭಟಿಸುವ ಯುವಜನರ ಬೇಡಿಕೆಗಳನ್ನು ಸರ್ಕಾರ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಆಲಿಸಬೇಕು.

ಯಾವುದೇ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಂಸಾಚಾರ ನಡೆದರೆ ಅದನ್ನು ಕಾನೂನುಬದ್ಧವಾಗಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕು. ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಶಾಂತಿಯುತವಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವವರನ್ನು ಹಿಂಸಾತ್ಮಕ ಚಳವಳಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಮೀಕರಿಸಬಾರದು.

ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದು ತಪ್ಪಲ್ಲ. ತಪ್ಪುಗಳಿದ್ದರೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಬೇಕೆಂದು ಒತ್ತಾಯಿಸುವುದೇ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಮೂಲ ಆಶಯ.

ಸರ್ಕಾರದ ಮೇಲಿನ ಭರವಸೆ ಉಳಿಯಬೇಕಾದರೆ ಭರವಸೆಗಳು ಈಡೇರಬೇಕು

ಕಳೆದ 12 ವರ್ಷಗಳಿಂದ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ನೇತೃತ್ವದ ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರ ಅನೇಕ ಭರವಸೆಗಳನ್ನು ನೀಡಿದೆ. ಆದರೆ, ಉದ್ಯೋಗ, ರೈತರ ಆದಾಯ, ಬೆಲೆ ಏರಿಕೆ, ಆರ್ಥಿಕ ಅಸಮಾನತೆ ಮತ್ತು ಯುವಜನರ ಭವಿಷ್ಯದಂತಹ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರ ತನ್ನ ಭರವಸೆಗಳನ್ನು ಈಡೇರಿಸಿದೆಯೇ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಹಕ್ಕು ಜನರಿಗೆ ಇದೆ. ಪ್ರತಿ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಹೊಸ ಭರವಸೆಗಳನ್ನು ನೀಡುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಹಿಂದಿನ ಭರವಸೆಗಳ ಸಾಧನೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸರ್ಕಾರ ಸ್ಪಷ್ಟ ಲೆಕ್ಕ ನೀಡಬೇಕು.

ಯುವಜನರ ಹೋರಾಟಗಳನ್ನು ತಡೆಯುವ ಮೂಲಕ ಅಸಮಾಧಾನವನ್ನು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ನಿವಾರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅವರ ಬೇಡಿಕೆಗಳಿಗೆ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಸ್ಪಂದಿಸುವುದು, ತಪ್ಪುಗಳಿದ್ದರೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮತ್ತು ಹೊಣೆಗಾರರನ್ನು ಉತ್ತರದಾಯಿಗಳನ್ನಾಗಿಸುವುದೇ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ಮಾರ್ಗ.

ಜನರು ಸರ್ಕಾರದ ಮೇಲಿನ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಆಡಳಿತದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ.

ಭಾರತದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಅಂಬಾನಿ, ಅದಾನಿಯ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ

ಅಂಬಾನಿ ಮತ್ತು ಅದಾನಿ ಭಾರತದ ಉದ್ಯಮಿಗಳಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ಮಾತ್ರ. ಅವರ ಉದ್ಯಮಗಳು ಬೆಳೆಯುವುದರಿಂದ ದೇಶದ ಆರ್ಥಿಕತೆಗೆ ಕೊಡುಗೆ ದೊರೆಯಬಹುದು. ಆದರೆ, ಭಾರತದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಕೆಲವೇ ದೊಡ್ಡ ಉದ್ಯಮಿಗಳ ಯಶಸ್ಸಿನ ಮೂಲಕ ಅಳೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ದೇಶದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಭಾಗದಲ್ಲಿಯೂ ಸಣ್ಣ ಮತ್ತು ಮಧ್ಯಮ ಕೈಗಾರಿಕೆಗಳು ಬೆಳೆಯಬೇಕು. ಯುವಜನರಿಗೆ ಉದ್ಯೋಗ ಸಿಗಬೇಕು. ರೈತರು ಮತ್ತು ಕಾರ್ಮಿಕರ ಆದಾಯ ಹೆಚ್ಚಬೇಕು. ಸಾಮಾನ್ಯ ಕುಟುಂಬಗಳ ಜೀವನ ವೆಚ್ಚ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿರಬೇಕು. ಉತ್ತಮ ಶಿಕ್ಷಣ ಮತ್ತು ಆರೋಗ್ಯ ಸೇವೆಗಳು ಶ್ರೀಮಂತರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗದೆ ಬಡವರಿಗೂ ತಲುಪಬೇಕು.

ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳು ಗುಣಮಟ್ಟದ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀಡಬೇಕು. ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣವು ಬಡ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಆರ್ಥಿಕ ಹೊರೆಯಾಗಬಾರದು. ಪ್ರತಿಭೆ ಇದ್ದರೂ ಹಣದ ಕೊರತೆಯಿಂದ ಯಾರೊಬ್ಬರ ಶಿಕ್ಷಣವೂ ನಿಲ್ಲಬಾರದು.ಇದೇ ನಿಜವಾದ ಆರ್ಥಿಕ ಪ್ರಗತಿ. ಇದೇ ಸಮಾನ ಅವಕಾಶಗಳಿರುವ ಸಮಾಜದ ಅಡಿಪಾಯ.

ಪರ್ಯಾಯ ರಾಜಕೀಯದ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚೆಯಾಗಲಿ

ಇಂದು ಭಾರತೀಯ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಕೇವಲ ಆಡಳಿತ ಪಕ್ಷದ ಪ್ರಚಾರಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾಗದೆ, ಸರ್ಕಾರದ ಸಾಧನೆಗಳು ಮತ್ತು ವೈಫಲ್ಯಗಳನ್ನು ಸಮಾನವಾಗಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕು. ನಿರುದ್ಯೋಗ, ಬೆಲೆ ಏರಿಕೆ, ಶಿಕ್ಷಣ, ಆರೋಗ್ಯ, ಮತದಾರರ ಹಕ್ಕುಗಳು ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಅಸಮಾನತೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಚರ್ಚೆ ನಡೆಯಬೇಕು.

ಪ್ರಧಾನಿ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ನೇತೃತ್ವದ ಸರ್ಕಾರದ ನೀತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಜನರಿಗೆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿದ್ದರೆ, ಅವುಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ನೀಡಬೇಕು. ಅದೇ ರೀತಿ ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿ ಸೇರಿದಂತೆ ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷದ ನಾಯಕರು ಮುಂದಿಡುವ ಪರ್ಯಾಯ ನೀತಿಗಳನ್ನೂ ಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕು.

ಪರ್ಯಾಯ ರಾಜಕೀಯವೆಂದರೆ ಒಬ್ಬ ನಾಯಕನನ್ನು ಮತ್ತೊಬ್ಬ ನಾಯಕನಿಂದ ಬದಲಿಸುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ಉದ್ಯೋಗ ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಆರ್ಥಿಕ ನೀತಿ, ಸಮಾನ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಬಲವಾದ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ಸೇವೆ, ಸಾಮಾಜಿಕ ನ್ಯಾಯ ಮತ್ತು ಸಂವಿಧಾನದ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ಆಡಳಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸುವುದಾಗಿದೆ.

ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಭಯದ ರಾಜಕೀಯವಲ್ಲ; ಭರವಸೆಯ ರಾಜಕೀಯ. ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಹತ್ತಿಕ್ಕುವ ಆಡಳಿತವಲ್ಲ; ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸುವ ಆಡಳಿತ. ಕೆಲವೇ ಉದ್ಯಮಿಗಳ ಸಂಪತ್ತಿನ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಲ್ಲ; ಕೋಟ್ಯಂತರ ಜನರ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಆರ್ಥಿಕ ಸುಧಾರಣೆ.

ಭಾರತದ ಯುವಜನರು ಕೇಳುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ವಿದೇಶಗಳ ಅಶಾಂತಿಯೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಬದಲು, ಅವರ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸುವ ಸಮಯ ಬಂದಿದೆ.

ಸಂವಿಧಾನವನ್ನು ಗೌರವಿಸುವ, ಯುವಜನರ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಆಲಿಸುವ, ಉದ್ಯೋಗಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಮತ್ತು ಬಡವರಿಗೂ ಗುಣಮಟ್ಟದ ಶಿಕ್ಷಣ ಒದಗಿಸುವ ಭಾರತವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುವುದು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಜವಾಬ್ದಾರಿ.

ಸುನಿಲ್ ಕುಮಾರ್ ಎಸ್

ಪಬ್ಲಿಕ್ ಹೆಲ್ತ್ ಇಂಜಿನಿಯರ್

ಇದನ್ನೂ ಓದಿ- ಗ್ಯಾನೇಶನ ಅವಾಂತರ ಇಕ್ಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಮೋದಿ ಸರಕಾರ